Koszty zdrowotne w Holandii – co można odliczyć od podatku?
Dentysta, fizjoterapia, leki czy dojazdy do szpitala mogą kosztować setki albo tysiące euro. Wyjaśniamy, które wydatki mogą obniżyć podatek, jak działa drempelbedrag i czego nie wpisywać do deklaracji.
Koszty leczenia potrafią wyraźnie obciążyć domowy budżet. Wizyta u dentysty, rehabilitacja, leki przepisane przez lekarza czy regularne dojazdy do specjalisty często oznaczają wydatki, których ubezpieczenie nie pokrywa w całości.
W holenderskim zeznaniu podatkowym część takich wydatków może zostać uwzględniona jako specifieke zorgkosten. Sam fakt posiadania faktury nie oznacza jednak prawa do odliczenia. O tym, czy dany koszt można wykazać w deklaracji, decyduje jego rodzaj, ewentualny zwrot z ubezpieczenia, moment zapłaty oraz wysokość dochodu.
Czym są specifieke zorgkosten?
To określone koszty poniesione z powodu choroby lub niepełnosprawności. Belastingdienst pozwala je wykazać w rocznym zeznaniu, ale tylko wtedy, gdy należą do dozwolonej kategorii i spełniają warunki odliczenia.
Koszt rozlicza się w roku, w którym został faktycznie zapłacony. Można uwzględnić wyłącznie część, której nie zwrócił i nie może zwrócić ubezpieczyciel, gmina, bijzondere bijstand ani inna instytucja. Jeżeli zwrot był możliwy, ale podatnik z niego nie skorzystał, sam ten wybór nie tworzy prawa do odliczenia.
Jakie koszty najczęściej można odliczyć?
Dentysta i leczenie stomatologiczne
Koszty leczenia u dentysty należą do wydatków, które mogą być odliczalne. Dotyczy to również wybranych prac protetycznych, takich jak aparat ortodontyczny, most czy korona na implancie. Inne elementy, na przykład ustawowa dopłata do protezy ruchomej, mogą być wyłączone.
Przykład z praktyki:
Pan Krzysztof zapłacił 1 450 euro za leczenie kanałowe i odbudowę zęba. Ubezpieczyciel zwrócił 900 euro, dlatego do dalszej analizy pozostaje 550 euro. Sama ta kwota nie oznacza jeszcze prawa do odliczenia — musi zostać połączona z pozostałymi kwalifikowanymi kosztami i przekroczyć obowiązujący próg drempelbedrag.
Fizjoterapia, rehabilitacja i inni paramedycy
Fizjoterapia może być odliczalna, podobnie jak leczenie u określonych paramedyków, między innymi dietetyka, ergoterapeuty, logopedy, podoterapeuty czy higienistki stomatologicznej. W zależności od rodzaju terapii mogą obowiązywać dodatkowe warunki lub konieczność posiadania oświadczenia specjalisty.
Przykład z praktyki:
Pani Joanna po operacji kolana wykorzystała limit zabiegów objętych polisą. Kolejne wizyty opłaciła już z własnych środków. Zachowała faktury, potwierdzenia płatności oraz dokumentację leczenia, dzięki czemu podczas przygotowywania zeznania można było prawidłowo ustalić, które wydatki spełniają warunki do odliczenia.
Leki przepisane przez lekarza
Odliczeniu mogą podlegać leki zalecone przez lekarza, również określone środki homeopatyczne, w części przekraczającej ustawową dopłatę. Zwykłe suplementy, witaminy i preparaty kupowane samodzielnie nie stają się kosztem podatkowym tylko dlatego, że wspierają zdrowie.
Dojazdy do lekarza, szpitala lub apteki
Można uwzględnić kwalifikowane koszty przejazdów związanych z leczeniem, na przykład do lekarza, szpitala albo apteki. Przy samochodzie liczą się rzeczywiste koszty przypadające na przejechane kilometry, a przy transporcie publicznym lub taksówce – faktycznie zapłacone kwoty.
Odrębne zasady dotyczą odwiedzania chorego, który przebywa dłużej w szpitalu lub placówce. W takim przypadku istotne są między innymi relacja z chorym, wspólne gospodarstwo domowe przed chorobą, długość pobytu i odległość.
Wybrane urządzenia i środki pomocnicze
Odliczalne mogą być między innymi wkładki ortopedyczne, protezy, rozruszniki serca, określone dostosowania samochodu, roweru lub komputera oraz koszty użytkowania urządzenia, jeżeli samo urządzenie jest odliczalne. Aparat słuchowy podlega szczególnym warunkom.
Nie każdy medyczny zakup kwalifikuje się do ulgi. Zwykłe okulary, soczewki, rolator, wózek inwalidzki czy skuter inwalidzki są wskazane przez Belastingdienst jako koszty nieodliczalne.
Dieta, dodatkowa pomoc, odzież i pościel
Dieta może dawać prawo do stałej kwoty odliczenia, ale musi zostać przepisana przez lekarza lub dietetyka i znajdować się na oficjalnej liście diet na dany rok. Nie wpisuje się rzeczywistych rachunków za jedzenie.
W określonych sytuacjach możliwe jest także odliczenie dodatkowej pomocy domowej wynikającej z choroby lub niepełnosprawności oraz ryczałtowej kwoty za ponadprzeciętne zużycie odzieży i pościeli.
Których kosztów nie można odliczyć?
Nie wszystkie wydatki związane ze zdrowiem dają prawo do ulgi podatkowej. To właśnie w tej części podatnicy najczęściej popełniają błędy. Sam fakt poniesienia kosztu nie oznacza jeszcze, że można go uwzględnić w zeznaniu podatkowym.
Do kosztów, których nie można odliczyć, należą między innymi:
- składki na podstawowe i dodatkowe ubezpieczenie zdrowotne,
- obowiązkowe oraz dobrowolne eigen risico,
- ustawowe eigen bijdrage, na przykład opłaty pobierane przez CAK lub wynikające z przepisów Zorgverzekeringswet,
- wydatki, które zostały zwrócone lub mogą zostać zwrócone przez ubezpieczyciela albo inną instytucję,
- zwykłe okulary korekcyjne oraz soczewki kontaktowe,
- koszty podstawowej opieki zdrowotnej, które nie zostały zwrócone wyłącznie z powodu braku odpowiedniego ubezpieczenia,
- dodatkowe opłaty wynikające z wyboru świadczeniodawcy spoza sieci ubezpieczyciela w ramach podstawowego pakietu.
Jeżeli część kosztów została zwrócona przez ubezpieczyciela, w rozliczeniu można uwzględnić wyłącznie kwotę faktycznie poniesioną z własnych środków, o ile spełnia ona pozostałe warunki określone przez Belastingdienst.
Jak działa drempelbedrag?
Jednym z najważniejszych warunków odliczenia kosztów zdrowotnych w Holandii jest drempelbedrag, czyli próg dochodowy. Oznacza to, że nawet prawidłowo zakwalifikowane wydatki nie są odliczane od pierwszego euro.
Wysokość progu zależy od drempelinkomen, czyli dochodu przyjmowanego do jego obliczenia, oraz od tego, czy podatnik posiada całorocznego partnera fiskalnego.
W 2026 roku dla osoby bez całorocznego partnera fiskalnego minimalny próg wynosi 166 euro, jeżeli drempelinkomen nie przekracza 9 680 euro. Przy dochodzie od 9 681 euro do 51 411 euro próg wynosi 1,65% drempelinkomen. Po przekroczeniu tej granicy obliczenie składa się z kwoty 848 euro oraz 5,75% nadwyżki ponad 51 411 euro.
W przypadku całorocznych partnerów fiskalnych minimalny próg wynosi 332 euro, a przy obliczeniu uwzględnia się ich łączne dochody oraz łączne koszty.
Nie trzeba obliczać tego samodzielnie. W internetowej deklaracji Belastingdienst wylicza próg automatycznie. Odliczeniu podlega wyłącznie ta część kwalifikowanych kosztów, która przekracza ustalony drempelbedrag.
Prosty przykład:
Jeżeli kwalifikowane koszty zdrowotne wyniosły 1 500 euro, a obliczony próg to 620 euro, do odliczenia pozostaje 880 euro. Nie oznacza to jednak zwrotu 880 euro na konto. Jest to kwota, która obniża dochód do opodatkowania, dlatego rzeczywista korzyść podatkowa zależy od indywidualnej sytuacji podatnika.
Czy przy niższym dochodzie można odliczyć więcej?
W pewnych przypadkach działa tzw. verhoging specifieke zorgkosten. Dla 2026 roku, przy łącznym drempelinkomen nieprzekraczającym 41 123 euro, część kosztów może zostać podwyższona o 40%, a dla osób, które na początku roku osiągnęły wiek AOW – o 113%.
Podwyższenie nie obejmuje kosztów leczenia i opieki medycznej ani kosztów odwiedzin chorego. Dotyczy między innymi leków, urządzeń pomocniczych, transportu, diety, dodatkowej pomocy domowej oraz odzieży i pościeli.
Jak przygotować dokumenty?
Dokumentów nie wysyła się automatycznie razem z deklaracją, ale trzeba umieć wykazać zasadność odliczenia, gdy urząd o to poprosi. W praktyce przygotuj:
- faktury i szczegółowe rachunki za leczenie,
- potwierdzenia zapłaty,
- zestawienie refundacji i odmów z ubezpieczenia,
- recepty, skierowania lub oświadczenia specjalistów, gdy są wymagane,
- ewidencję przejazdów z datą, trasą i celem wizyty,
- dokument potwierdzający zaleconą dietę.
Najlepiej oddzielić pełną wartość faktur od części zwróconej. Dzięki temu w deklaracji nie znajdzie się koszt rozliczony już przez ubezpieczyciela.
Najczęstsze sytuacje z praktyki
Klient przynosi wszystkie paragony z apteki, ale większość dotyczy suplementów i produktów kupionych bez recepty. Inna osoba ma duży rachunek za okulary, który co do zasady nie jest odliczalny. Zdarza się też, że cała faktura od dentysty zostaje wpisana mimo częściowej refundacji.
Duże koszty zdrowotne nie zawsze dadzą dużą ulgę, a niewielkie koszty nie zawsze trzeba od razu odrzucać. Najpierw ustala się, co kwalifikuje się do odliczenia, następnie stosuje ewentualne podwyższenie, a na końcu odejmuje drempelbedrag.
Podsumowanie
Odliczenie kosztów zdrowotnych wymaga prawidłowego zakwalifikowania wydatków, uwzględnienia zwrotów z ubezpieczenia oraz zastosowania progu drempelbedrag. Dwie osoby z podobnymi rachunkami mogą więc uzyskać zupełnie inny efekt podatkowy.
Przed wysłaniem deklaracji warto uporządkować faktury, potwierdzenia płatności i informacje o refundacjach. Pozwala to uniknąć zawyżenia odliczenia i jednocześnie wykorzystać te koszty, które rzeczywiście spełniają warunki Belastingdienst.
Źródła
- Belastingdienst – overzicht aftrekbare zorgkosten 2026
- Belastingdienst – voorwaarden en berekening specifieke zorgkosten
- Belastingdienst – drempelbedrag 2026